Starship V3: τι άλλαξε στην τρίτη γενιά και πού βρίσκονται οι δοκιμές
Σε αυτό το άρθρο6 ενότητες
Όταν η SpaceX παρουσίασε το Starship V3, δεν μιλούσε για αναβάθμιση. Μιλούσε για σχεδόν εξ ολοκλήρου ξανασχεδιασμένο όχημα, με νέους κινητήρες, νέα δεξαμενή, νέα διάταξη διαχωρισμού σταδίων και μια δυνατότητα που δεν υπήρχε καθόλου πριν: θύρες σύνδεσης για μεταφορά καυσίμων στο διάστημα. Η τρίτη γενιά του πυραύλου πέταξε για πρώτη φορά τον Μάιο του 2026 και έκτοτε έχει κάνει δύο δοκιμαστικές πτήσεις, μία δύσκολη και μία που η ίδια η εταιρεία θεώρησε την καθαρότερη μέχρι σήμερα. Εδώ παρακολουθούμε τι ακριβώς άλλαξε και πού βρίσκεται σήμερα το πρόγραμμα.
Αν ψάχνεις τα βασικά, δηλαδή τι είναι το Starship, πώς λειτουργεί και πώς το πιάνει ο πύργος, τα βρίσκεις όλα στον πλήρη οδηγό μας για το Starship. Εδώ πάμε κατευθείαν στα νέα δεδομένα.
Τι αλλάζει σε σχέση με το V2
Η μεγαλύτερη αλλαγή κρύβεται στους κινητήρες. Το όχημα χρησιμοποιεί τους Raptor 3, την τρίτη γενιά κινητήρων μεθανίου της SpaceX, σχεδιασμένους για περίπου 280 τόνους ώσης ο καθένας στο επίπεδο της θάλασσας, έναντι 230 τόνων των Raptor 2. Η συνολική ώση του πυραύλου φτάνει τα 80.800 κιλονιούτον, δηλαδή περίπου 80 meganewton, ενώ οι προηγούμενες γενιές έμεναν στα 74.400.
Οι Raptor 3 δεν είναι όμως μόνο πιο δυνατοί. Είναι και πιο ελαφριοί, πιο απλοί και φθηνότεροι. Χάρη σε έναν εξορθολογισμένο σχεδιασμό ενσωματώνουν τις δευτερεύουσες ροές μέσα στη βασική τους δομή και δεν χρειάζονται πλέον ξεχωριστή εξωτερική θερμική ασπίδα. Λιγότερα εξαρτήματα σημαίνει λιγότερα πράγματα που μπορούν να χαλάσουν, κάτι κρίσιμο για έναν πύραυλο που πρέπει κάποτε να πετά σχεδόν καθημερινά. Η ιστορία ολόκληρης της οικογένειας περιγράφεται αναλυτικά στο άρθρο μας για τις μηχανές Merlin και Raptor της SpaceX.
Πέρα από τους κινητήρες, οι αλλαγές είναι δομικές. Ο πύραυλος στέκεται πλέον στα 124,4 μέτρα, περίπου 1,3 μέτρα ψηλότερος από το V2, με τη διαφορά να πηγαίνει σε επιπλέον καύσιμο. Ο Super Heavy φτάνει τα 72,3 μέτρα και φέρει τρία grid fins αντί για τέσσερα, μεγαλύτερα και απλούστερα. Στο σημείο διαχωρισμού των σταδίων, ο δακτύλιος interstage που έπεφτε μετά τον διαχωρισμό αντικαταστάθηκε από μόνιμη δομή στην κορυφή του προωθητή, σαν φράχτη γύρω από τη δεξαμενή, που προστατεύει το όχημα κατά την ανάφλεξη των πάνω κινητήρων.
Η πιο σημαντική προσθήκη όμως δεν φαίνεται καθόλου από έξω. Το διαστημόπλοιο φέρει τέσσερις θύρες σύνδεσης στην πλάτη του, σχεδιασμένες για docking και μεταφορά καυσίμων σε τροχιά. Χωρίς αυτές, κανένα Starship δεν φτάνει ποτέ στη Σελήνη.
Flight 12, το δύσκολο ντεμπούτο
Η πρώτη πτήση του V3, το Flight 12, έγινε στις 22 Μαΐου 2026 από τη νέα εξέδρα Pad 2 του Starbase. Ήταν η πρώτη εκτόξευση Starship μετά τον Οκτώβριο του 2025, έπειτα από επτά μήνες προετοιμασίας για την καινούργια αρχιτεκτονική. Η SpaceX επέλεξε συντηρητική προσέγγιση, με ελεγχόμενη προσθαλάσσωση και για τα δύο στάδια αντί για απόπειρα σύλληψης, ώστε να μην κινδυνεύσουν ακριβές υποδομές στο ντεμπούτο νέου εξοπλισμού.
Τα αποτελέσματα ήταν ανάμικτα. Το διαστημόπλοιο έφτασε στο διάστημα παρά την απώλεια ενός από τους έξι κινητήρες του, απελευθέρωσε είκοσι προσομοιωτές δορυφόρων Starlink και δύο τροποποιημένους δορυφόρους με κάμερες που φωτογράφισαν τη θερμική ασπίδα, και ολοκλήρωσε ελεγχόμενη προσθαλάσσωση στον Ινδικό Ωκεανό. Ο προωθητής όμως χάθηκε. Μικρές διαφορές στην ανάφλεξη των πάνω κινητήρων κατά το hot staging οδήγησαν σε σφάλμα ενενήντα μοιρών στον προσανατολισμό του Super Heavy μετά τον διαχωρισμό, ενώ πέντε από τους 33 κινητήρες δεν ξανάναψαν, κόβοντας πρόωρα το boostback burn.
Η αμερικανική υπηρεσία πολιτικής αεροπορίας άνοιξε έρευνα και την έκλεισε στις 13 Ιουλίου 2026, εντοπίζοντας δύο πιθανότερες αιτίες: θερμικές επιδράσεις σε εξαρτήματα του συστήματος πρόωσης κατά την άνοδο, και εσφαλμένες ρυθμίσεις στο σύστημα συναγερμού κινητήρων που έσβησαν κινητήρες πριν ολοκληρωθεί η πέδηση. Η SpaceX εφάρμοσε τέσσερις διορθωτικές ενέργειες σε υλικό και λογισμικό και το πρόγραμμα έμεινε καθηλωμένο 52 ημέρες.
Flight 13, η καθαρότερη πτήση μέχρι σήμερα
Η δεύτερη πτήση του V3 δεν ξεκίνησε ομαλά. Στην πρώτη απόπειρα, στις 16 Ιουλίου 2026, το λογισμικό πτήσης ενεργοποίησε αυτόματη διακοπή στο T μείον μηδέν, όταν κινητήρες Raptor εμφάνισαν πρόβλημα στις αντλίες οξειδωτικού και δεν πέτυχαν αποδεκτές παραμέτρους εκκίνησης. Ακολούθησε ακόμη μία αναβολή λόγω συννεφιάς, που θα εμπόδιζε τη φωτογράφιση της θερμικής ασπίδας από τροχιά.
Το Flight 13 τελικά απογειώθηκε στις 24 Ιουλίου 2026 και έγινε η πρώτη πτήση Starship που ανέπτυξε λειτουργικούς δορυφόρους. Το Ship μετέφερε είκοσι δορυφόρους Starlink V3, τη νεότερη και μεγαλύτερη γενιά της εταιρείας, μετά από έξι πτήσεις με ομοιώματα. Η SpaceX επικοινώνησε και με τους είκοσι μέσω ραδιοζεύξεων και λέιζερ, δοκιμάζοντας το άνοιγμα των ηλιακών συστοιχιών και των κεραιών τους. Επειδή η τροχιά ήταν σκόπιμα υποτροχιακή, οι δορυφόροι κάηκαν στην ατμόσφαιρα λίγο αργότερα.
Το εντυπωσιακό ήρθε στο τέλος. Το διαστημόπλοιο πέρασε την επανείσοδο με θερμοκρασίες άνω των 1.400 βαθμών Κελσίου, παρέμεινε ακέραιο από ταχύτητα πάνω από Mach 20 μέχρι την υποηχητική φάση, ολοκλήρωσε επανεκκίνηση κινητήρα στο διάστημα που είχε παραλειφθεί στο Flight 12, και προσθαλασσώθηκε στον Ινδικό Ωκεανό περίπου 65 λεπτά μετά την απογείωση. Αντί να εκραγεί με την επαφή, όπως κάθε προηγούμενη φορά, γύρισε στο πλάι και έμεινε να επιπλέει εκπέμποντας τηλεμετρία, με drones της SpaceX να το επιθεωρούν από ψηλά. Ήταν η ομαλότερη προσθαλάσσωση στην ιστορία του προγράμματος, όπως περιέγραψε η κάλυψη της Space.com (ανοίγει σε νέα καρτέλα).
Ο προωθητής τα πήγε χειρότερα. Άναψε και τους 33 κινητήρες στην απογείωση και εκτέλεσε για πρώτη φορά σε V3 τη φάση υψηλής ώσης του boostback, αλλά η δεύτερη καύση τερματίστηκε νωρίς και η τελική πέδηση δεν πήγε όπως έπρεπε, με σκληρή πρόσκρουση στον Κόλπο του Μεξικού.
Η SpaceX αποφάσισε να ανασύρει το επιπλέον διαστημόπλοιο, και τον Αύγουστο του 2026 έφτασε στο Christmas Island μετά από ταξίδι 24 ημερών. Ήταν η πρώτη φορά που μηχανικοί εξέτασαν από κοντά θερμική ασπίδα Starship μετά από πραγματική επανείσοδο. Στη συνέντευξη αποτελεσμάτων της 4ης Αυγούστου, την πρώτη μετά τη δημόσια εγγραφή της εταιρείας τον Ιούνιο του 2026, ο Elon Musk δήλωσε ότι θεωρεί το πρόβλημα της θερμικής ασπίδας λυμένο.
Flight 14, η πρώτη απόπειρα για τροχιά
Η επόμενη πτήση θα χρησιμοποιήσει τον Booster 21 και το Ship 41 και είναι η σημαντικότερη του προγράμματος μέχρι σήμερα, γιατί στοχεύει στην πρώτη τροχιακή πτήση στην ιστορία του Starship. Μέχρι τώρα κάθε δοκιμή ακολουθούσε υποτροχιακή διαδρομή, με το όχημα να μη συμπληρώνει ποτέ πλήρη γύρο της Γης. Στο πρόγραμμα υπάρχει επίσης η ανάπτυξη 26 δορυφόρων Starlink V3 σε πραγματική επιχειρησιακή τροχιά, ενώ η πρώτη απόπειρα σύλληψης του διαστημοπλοίου από τον πύργο μετατέθηκε για επόμενη πτήση.
Η SpaceX όρισε την εκτόξευση για τις 28 Σεπτεμβρίου 2026, αφού η αμερικανική υπηρεσία πολιτικής αεροπορίας εξέδωσε την άδεια πτήσης στις 27 Σεπτεμβρίου. Ο Booster 21 ολοκλήρωσε στατική δοκιμή πλήρους διάρκειας στις 28 Αυγούστου 2026 και το Ship 41 είχε προηγηθεί με δοκιμή έξι κινητήρων εξήντα δευτερολέπτων στις 21 Αυγούστου, οπότε και τα δύο οχήματα έχουν περάσει τα βασικά ορόσημα. Το σχέδιο πτήσης προβλέπει περίπου έξι περιφορές γύρω από τη Γη και προσθαλάσσωση του Ship στον Ειρηνικό Ωκεανό, δυτικά της Χιλής, περίπου δέκα ώρες μετά την απογείωση. Παράλληλα η SpaceX συνεχίζει τις αναβαθμίσεις στο Pad 2, με επιπλέον αποθήκευση καυσίμου, περισσότερες αντλίες φόρτωσης και νέους ηλεκτρομηχανικούς βραχίονες που θα κάνουν τις συλλήψεις ταχύτερες και πιο αξιόπιστες.
Τι μένει να αποδειχθεί
Τρία πράγματα χωρίζουν ακόμα το Starship V3 από ένα λειτουργικό όχημα. Η πλήρης τροχιά γύρω από τη Γη, η σύλληψη του διαστημοπλοίου από τον πύργο, και η μεταφορά κρυογονικών καυσίμων από Starship σε Starship στο διάστημα. Το τελευταίο είναι το δυσκολότερο και το πιο κρίσιμο, γιατί χωρίς αυτό οι σεληνιακές αποστολές του προγράμματος Artemis δεν μπορούν να γίνουν. Στο βάθος υπάρχει και ο ρυθμός: η SpaceX θέλει να μειώσει τον χρόνο ανάμεσα στις πτήσεις από μήνες σε εβδομάδες, κάτι που εξαρτάται όσο από τους κινητήρες τόσο και από τη γραμμή παραγωγής στο εργοστάσιο Starfactory.
Οι δύο πρώτες πτήσεις του V3 έδειξαν ένα μοτίβο που αξίζει να κρατήσουμε: το διαστημόπλοιο βελτιώνεται γρήγορα, ο προωθητής δυσκολεύεται. Και τις δύο φορές το Ship έκανε τη δουλειά του, και τις δύο ο Super Heavy απέτυχε στην επιστροφή. Αν το Flight 14 λύσει και αυτό το κομμάτι, το Starship παύει να είναι πειραματικό όχημα και αρχίζει να γίνεται μεταφορικό μέσο. Περισσότερα τεχνικά στοιχεία δημοσιεύει η ίδια η SpaceX (ανοίγει σε νέα καρτέλα). 🚀
Συχνές ερωτήσεις για το Starship V3
Σε τι διαφέρει το Starship V3 από το V2;
Το Starship V3 της SpaceX διαφέρει από το V2 κυρίως στους κινητήρες Raptor 3, που αποδίδουν περίπου 280 τόνους ώσης ο καθένας έναντι 230 τόνων των Raptor 2, ανεβάζοντας τη συνολική ώση του πυραύλου στα 80.800 κιλονιούτον από 74.400. Το συνολικό ύψος αυξάνεται στα 124,4 μέτρα από 123,1, με τη διαφορά να πηγαίνει σε επιπλέον καύσιμο. Ο προωθητής Super Heavy φέρει τρία grid fins αντί για τέσσερα και μόνιμη δομή διαχωρισμού σταδίων αντί για τον δακτύλιο interstage που έπεφτε μετά τον διαχωρισμό. Η πιο σημαντική προσθήκη είναι τέσσερις θύρες σύνδεσης στην πλάτη του διαστημοπλοίου, σχεδιασμένες για docking και μεταφορά καυσίμων σε τροχιά.
Πότε πέταξε για πρώτη φορά το Starship V3;
Το Starship V3 πέταξε για πρώτη φορά στις 22 Μαΐου 2026, σε αποστολή που η SpaceX ονόμασε Flight 12 και εκτοξεύτηκε από τη νέα εξέδρα Pad 2 στο Starbase του Τέξας. Ήταν η πρώτη πτήση Starship μετά τον Οκτώβριο του 2025, έπειτα από επτά μήνες προετοιμασίας για τη νέα αρχιτεκτονική. Το διαστημόπλοιο έφτασε στο διάστημα και προσθαλασσώθηκε ελεγχόμενα στον Ινδικό Ωκεανό, αλλά ο προωθητής Super Heavy χάθηκε στον Κόλπο του Μεξικού μετά από αστοχία στην ανάφλεξη κινητήρων.
Πώς πήγε το Flight 13 του Starship;
Το Flight 13 εκτοξεύτηκε στις 24 Ιουλίου 2026 από το Starbase και ήταν η πρώτη πτήση Starship που ανέπτυξε λειτουργικούς δορυφόρους, είκοσι Starlink V3 με τους οποίους η SpaceX επικοινώνησε επιτυχώς. Το διαστημόπλοιο επέζησε από την επανείσοδο, ολοκλήρωσε επανεκκίνηση κινητήρα στο διάστημα και προσθαλασσώθηκε στον Ινδικό Ωκεανό παραμένοντας ακέραιο και επιπλέοντας, κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί. Ανασύρθηκε και έφτασε στο Christmas Island τον Αύγουστο του 2026, δίνοντας στους μηχανικούς την πρώτη ευκαιρία να εξετάσουν από κοντά θερμική ασπίδα Starship μετά από πραγματική επανείσοδο. Ο προωθητής Super Heavy, αντίθετα, δεν ολοκλήρωσε σωστά την τελική του πέδηση και προσέκρουσε βίαια στον Κόλπο του Μεξικού.
Τι θα δοκιμάσει η επόμενη πτήση του Starship;
Η επόμενη πτήση του Starship, το Flight 14, θα χρησιμοποιήσει τον Booster 21 και το Ship 41 και στοχεύει στην πρώτη τροχιακή πτήση στην ιστορία του προγράμματος, καθώς όλες οι προηγούμενες δοκιμές ήταν υποτροχιακές. Στο πρόγραμμα περιλαμβάνεται η ανάπτυξη 26 δορυφόρων Starlink V3 σε επιχειρησιακή τροχιά, περίπου έξι περιφορές γύρω από τη Γη και προσθαλάσσωση του διαστημοπλοίου στον Ειρηνικό Ωκεανό δυτικά της Χιλής, ενώ η πρώτη απόπειρα σύλληψης του Ship από τον πύργο Mechazilla μετατέθηκε για επόμενη πτήση. Η SpaceX όρισε την εκτόξευση για τις 28 Σεπτεμβρίου 2026 από το Starbase του Τέξας, αφού η αμερικανική υπηρεσία πολιτικής αεροπορίας (FAA) εξέδωσε την άδεια πτήσης στις 27 Σεπτεμβρίου.
Το άρθρο δημιουργήθηκε με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίστηκε σε αξιόπιστες επιστημονικές πηγές. Η τελική επιμέλεια και ο έλεγχος έγιναν από την ομάδα του Infinite Odyssey πριν τη δημοσίευση. Για περισσότερες διαστημικές ειδήσεις στα ελληνικά, μείνετε συντονισμένοι.
